Οι Απόστρατοι Τίμησαν του Ήρωες του Σταθμού της Χωροφυλακής Λιτόχωρου - 80 χρόνια μνήμης
Οι Απόστρατοι Τίμησαν του Ήρωες του Σταθμού της Χωροφυλακής Λιτόχωρου – 80 χρόνια μνήμης. Δεν ήταν απλώς μια επέτειος. Ήταν ογδόντα χρόνια. Ογδόντα χρόνια από εκείνη τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαρτίου 1946, όταν στο Λιτόχωρο η Ιστορία έγραψε με αίμα ένα από τα πιο σκληρά κεφάλαιά της. Εννέα χωροφύλακες, τρεις στρατιώτες και μια γυναίκα, η Μπουλιώ Λαλουμίχου, έπεσαν υπέρ Πατρίδος.
Τα ονόματά τους δεν είναι γραμμένα μόνο στο μάρμαρο. Είναι χαραγμένα στη συλλογική μνήμη όσων γνωρίζουν πως η ελευθερία δεν παραχωρείται — κατακτάται και υπερασπίζεται με θυσίες.
Το Σάββατο 28 Μαρτίου 2026, ο Σύνδεσμος Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας Ν. Πιερίας έκανε αυτό που έμαθε καλά όλα αυτά τα χρόνια: Τίμησε. Δεν τίμησε θεσμούς, ούτε επετείους για την τυπικότητα. Τίμησε ανθρώπους. Τίμησε πρόσωπα που είχαν οικογένειες, όνειρα, στολές που φόρεσαν με περηφάνια και δεν τις έβγαλαν ποτέ — γιατί τους τις έβγαλε το χρέος.
Η μέρα ξεκίνησε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Λιτόχωρου. Η επιμνημόσυνη δέηση ψάλθηκε παρουσία αποστράτων αστυνομικών, στρατιωτικών και φίλων που ταξίδεψαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Δεν ήταν ένα τοπικό μνημόσυνο. Ήταν ένας συναγερμός ψυχών για όσους αρνούνται να ξεχάσουν.
Κι έπειτα, η πομπή της μνήμης κινήθηκε προς την Κεντρική Πλατεία Λιτόχωρου. Εκεί, μπροστά στο Μνημείο Ηρώων, η ατμόσφαιρα πύκνωσε. Το τρισάγιο ακούστηκε σαν όρκος. Οι φωνές ύψωσαν το «Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ…» και για λίγο ο χρόνος σταμάτησε.
Οι χαιρετισμοί διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλον. Ο πρόεδρος της Π.Ο.Α.Σ.Α. κ. Δημήτριος Μπέττας, ο εκπρόσωπος της ΕΑΑΣ κ. Χαράλαμπος Μηνόπετρας, η δισέγγονη της Μπουλιώς Λαλουμίχου — μια νέα γυναίκα που κουβαλούσε στα μάτια της την ιστορία της προγιαγιάς της — και ο πρόεδρος του Συνδέσμου Αποστράτων Σωμάτων Ασφάλειας Ν. Πιερίας κ. Γεώργιος Γεωργιάδης.
Ο κ. Γεωργιάδης, αφού αναφέρθηκε στο ιστορικό της μάχης, σταμάτησε σε δύο ονόματα. Έκανε μνεία «στον απόντα πρόεδρο Δημήτριο Αδαμόπουλο, που πριν από δεκαπέντε χρόνια καθιέρωσε αυτή την εκδήλωση τιμής και μνήμης». Και στον αποβιώσαντα Ανθυπασπιστή Χωροφυλακής Νικόλαο Παπακωνσταντίνου. Δύο άνθρωποι που δεν ήταν πια εκεί, αλλά η παρουσία τους ήταν αισθητή — γιατί η μνήμη, όταν είναι αληθινή, γίνεται παρουσία.
Ακολούθησε το προσκλητήριο νεκρών. Οι ήρωες του Λιτόχωρου φώναξαν — όχι με φωνή, μα με την απουσία που έγινε σιωπή και η σιωπή έγινε κατάθεση ψυχής. Δεκάδες οργανώσεις αποστράτων των Σωμάτων Ασφαλείας κατέθεσαν στεφάνια. Ένα ένα. Ούτε βιασύνη, ούτε τυπικότητα. Μόνο ευλάβεια.
Η εκδήλωση έκλεισε με τον Εθνικό Ύμνο, ψαλλόμενο από όλους τους παρευρισκόμενους. Δεν ήταν μια τυπική απόδοση. Ήταν η στιγμή που όλοι έγιναν ένα — απόστρατοι, εν ενεργεία, πολίτες, νέοι, ηλικιωμένοι — όλοι ένα στόμα που θυμόταν.
Ο Σύνδεσμος Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας Ν. Πιερίας απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι η αποστρατεία δεν σημαίνει αποχώρηση από το καθήκον. Σημαίνει αλλαγή καθήκοντος. Από την ενεργό υπηρεσία στην ενεργό μνήμη. Και το Διοικητικό Συμβούλιο — ο πρόεδρος και τα μέλη του — άξιζαν κάθε συγχαρητήριο. Όχι μόνο για την άψογη οργάνωση, αλλά γιατί κατάφεραν αυτό που είναι πιο δύσκολο: έκαναν την τελετή να μοιάζει με πράξη ζωής, όχι με ανάγνωση ονομάτων.
Οι απόστρατοι που συμμετείχανε στην εκδήλωση τιμής, δήλωσαν στο apostratos.gr:
«Τιμήσαμε στους δικούς μας ήρωες. Και όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, το Λιτόχωρο θα ξέρει: εκείνη τη νύχτα του 1946 δεν έπεσαν εννέα χωροφύλακες, τρεις στρατιώτες και μία Εθνομάρτυρας. Έπεσαν δεκατρείς άνθρωποι που σήκωσαν το βάρος του τόπου στις πλάτες τους. Και το βάρος αυτό, σήμερα, το κρατούν άλλοι. Το κρατάμε εμείς.»
Αθάνατοι.
