Η ανάπτυξη περνάει απ’ έξω από τους συνταξιούχους
Η ανάπτυξη περνάει απ’ έξω από τους συνταξιούχους. Άρθρο του Γενικού Γραμματέα της Ένωσης Συνταξιούχων Αστυνομικών Αττικής κ. Χάρη Ψωμιάδη.
Παρά τις επίσημες εξαγγελίες για συνεχή βελτίωση της οικονομίας, υψηλά πλεονάσματα, αυξημένα φορολογικά έσοδα και επενδυτική βαθμίδα, στην πραγματικότητα οι Έλληνες συνταξιούχοι βλέπουν κάθε μικρή οικονομική ανάσα να εξανεμίζεται. Η ονομαστική αύξηση του 2,4% στις συντάξεις τους έχει ήδη απορροφηθεί από τη φορολογική επιβάρυνση, τον πληθωρισμό στα τρόφιμα και το κόστος των καυσίμων, αφήνοντας την αγοραστική τους δύναμη ουσιαστικά ανέπαφη – όχι προς το καλύτερο.
Τα στοιχεία του συστήματος «ΗΛΙΟΣ» είναι αποκαλυπτικά: περισσότεροι από τους μισούς συνταξιούχους (54,1%) λαμβάνουν καθαρή σύνταξη έως 940 ευρώ, ενώ πάνω από ένας στους τέσσερις (26,8%) επιβιώνει με λιγότερα από 564 ευρώ καθαρά τον μήνα. Η μέση κύρια σύνταξη, στα 865 ευρώ μεικτά, υπολείπεται ακόμη και του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα – ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο που καθιστά τους Έλληνες συνταξιούχους τους φτωχότερους στην Ευρωζώνη.
Την ίδια στιγμή, κυβερνητικά στελέχη καυχιούνται για ρεκόρ τουρισμού, υπερπλεονάσματα και επιβραβεύσεις από τους διεθνείς οίκους. Η αντίφαση δεν διαφεύγει των ίδιων των συνταξιούχων, που αναρωτιούνται εύλογα: αν η χώρα βαδίζει από επιτυχία σε επιτυχία, γιατί το δικό τους μερίδιο περιορίζεται σε μια αγωνιώδη αναμονή για το επίδομα του Πάσχα;
Πρόκειται για ανθρώπους που στήριξαν άνεργα παιδιά και ξενιτεμένα εγγόνια στα μνημονιακά χρόνια, και εξακολουθούν να στηρίζουν νεότερες γενιές παρά τις συνεχείς περικοπές. Σήμερα, περισσότεροι από 300.000 συνταξιούχοι μεγάλης ηλικίας αναγκάζονται να εργάζονται, επιβαρυνόμενοι ταυτόχρονα από την υψηλή φορολόγηση, το αυξανόμενο κόστος υγείας και την ακρίβεια.
Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: η ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας και τα δημοσιονομικά πλεονάσματα δεν αρκούν όταν το κοινωνικό στίγμα απουσιάζει. Οι συνταξιούχοι δεν ζητούν ελεημοσύνη, αλλά ένα δίκαιο μερίδιο από την επιτυχία την οποία οι ίδιοι, με τις θυσίες τους, βοήθησαν να οικοδομηθεί.
Η επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης σε μόνιμη βάση δεν είναι πλέον ζήτημα δημοσιονομικής δυνατότητας – αφού, όπως υποστηρίζεται, ακόμη και το χρέος της μνημονιακής σύμβασης προπληρώνεται – αλλά ζήτημα ηθικής τάξης. Μπροστά στις Άγιες Μέρες του Πάσχα, η κυβέρνηση καλείται να αποδείξει έμπρακτα ότι η «άλλη Ελλάδα», αυτή των χαμηλοσυνταξιούχων, δεν αποτελεί απλώς στατιστική παραπομπή στους πίνακες του υπουργείου, αλλά μέρος της κοινωνίας που δικαιούται να ζήσει με αξιοπρέπεια.
