19η Μαΐου: Η αλησμόνητη πατρίδα και η θυσία του Ποντιακού Ελληνισμού

19η Μαΐου: Η αλησμόνητη πατρίδα και η θυσία του Ποντιακού Ελληνισμού. Κάθε χρόνο, η 19η Μαΐου στέκει ως ορόσημο πένθους και υπερηφάνειας για τον Ποντιακό Ελληνισμό. Δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο — είναι η κραυγή ενός λαού που δεν λησμόνησε, η σιωπηλή μαρτυρία εκατοντάδων χιλιάδων ψυχών που χάθηκαν στο διάβα της ιστορίας.

Ο Πόντος δεν ήταν απλώς γη. Ήταν πνεύμα, παράδοση, τραγούδι, χορός και πίστη. Οι ακτές του Ευξείνου Πόντου, από την Τραπεζούντα ως τη Σαμψούντα, αντήχησαν επί τρεις χιλιετίες την ελληνική γλώσσα. Ωσπου ήρθε ο σκοτεινός 20ός αιώνας να τα σβήσει.

Η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας γέννησε το τέρας του τούρκικου εθνικισμού. Οι Νεότουρκοι, και αργότερα ο Κεμαλικός στρατός, μετέτρεψαν τον Πόντο σε μια απέραντη αλυσίδα πόνου. Οι πορείες θανάτου, τα τάγματα εργασίας, οι θηριωδίες κατά γυναικών και παιδιών — όλα αυτά συνθέτουν το εφιαλτικό μωσαϊκό της γενοκτονίας.

Η αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, αυτή η μέρα του 1919, έμελλε να γίνει το σύμβολο της αφετηρίας της τελικής πράξης. Δεν ήταν τυχαία η επιλογή — ήταν η προμελετημένη κατάληξη μιας συστηματικής προσπάθειας εξάλειψης. Μέσα σε λίγα χρόνια, 353.000 Πόντιοι ξεριζώθηκαν όχι από τα χώματά τους μα από την ίδια τη ζωή.

Η Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 επισφράγισε την προσφυγιά. Εκείνοι που σώθηκαν κουβάλησαν στην Ελλάδα όχι υπάρχοντα — μα τη λύρα, το πάθημα, την παράδοση και μια ασίγαστη μνήμη. Ανοικοδόμησαν πρόσφυγες συνοικίες, εκκλησίες και συλλόγους. Αλλά η πληγή δεν έκλεισε ποτέ.

Το 1994, η Ελληνική Βουλή άναψε ένα φως δικαίωσης. Η 19η Μαΐου έγινε επίσημη Ημέρα Μνήμης. Ωστόσο, η διεθνής αναγνώριση μένει ζητούμενο — και εδώ η ιστορία συναντά το χρέος. Χωρίς αναγνώριση, η αλήθεια παραμένει τραυματισμένη. Χωρίς μνήμη, ο πόνος ξεχνιέται.

Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

Από το 1916 έως το 1923, περίπου 353.000 Έλληνες του Πόντου έπεσαν θύματα μιας πρωτοφανούς γενοκτονίας, βιώνοντας φρικαλεότητες, ξεριζωμό και τον ολοκληρωτικό αφανισμό κάθε ελληνοχριστιανικού ίχνους από τις αλησμόνητες πατρίδες τους. Χρέος όλων μας να αγωνιστούμε για τη διεθνή αναγνώριση αυτού του εγκλήματος — όχι μόνο για να τιμήσουμε τα θύματα και να ενισχύσουμε την ιστορική μνήμη, αλλά και ως μια ουσιαστική συμβολική πράξη αποτροπής ανάλογων θηριωδιών κατά της ανθρωπότητας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να προχωρήσει άμεσα στην επίσημη αναγνώριση της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού και, ταυτόχρονα, να καλέσει την Τουρκία να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες που διέπραξαν οι Νεότουρκοι, διότι η απόδοση δικαιοσύνης δεν μπορεί παρά να ξεκινά από την αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας — μια υποχρέωση επιτακτική και αναπόδραστη.

“Εγομώθεν η γούλα μ’ αν ανασπάλλω την πατρίδα μ’ τον Πόντον”

Σήμερα, η επέτειος δεν είναι μόνο θρήνος. Είναι υπόσχεση. Οι Πόντιοι, σκόρπιοι σε όλη την Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αμερική, την Αυστραλία, ενώνονται κάθε 19η Μαΐου. Λένε: «Εδώ είμαστε, δε λησμονούμε, αγωνιζόμαστε».

Όσο η λύρα ακούγεται και το τραγούδι λέει την αλήθεια, η γενοκτονία δεν νικάται. Η θυσία γίνεται διδαχή. Και η επόμενη γενιά μαθαίνει: η πατρίδα δεν χάνεται όταν τη κουβαλάς μέσα σου.

Hashtags:
#19Μαΐου #ΓενοκτονίαΠοντίων #Πόντος #ΗμέραΜνήμης #ΠοντιακόςΕλληνισμός #ΔενΛησμονούμε #Δικαίωση #Σαμψούντα1919 #Πρόσφυγες